เห็นแก่เที่ยว หนีฟ้าปิดไปสัมผัสหมอก “บ้านอีต่อง” บนเทือกเขาตะนาวศรี

แต่สิ่งที่ดูเหมือนอุปสรรคกลับกลายเป็นเสน่ห์ของการเดินทางครั้งนี้

ช่วงเย็น เราออกมาเดินเล่นรอบหมู่บ้าน และวัดเหมืองแร่ปิล็อก เป็นวัดที่อยู่คู่กับหมู่บ้าน และมีการสร้าง บูรณะ เพิ่มเติม ในภายหลังหมอกเริ่มลงหนากว่าเดิม บางช่วงมองเห็นทางข้างหน้าเพียงไม่กี่เมตร บ้านพักหลายหลังที่เปิดรับนักท่องเที่ยว เคยเป็นบ้านของชาวเหมืองเก่า แสงไฟสีส้มสลัวจากหน้าต่างลอยอยู่กลางม่านหมอก ยิ่งเดินเข้าไปในบริเวณที่เงียบ เสียงฝีเท้าของตัวเองก็ยิ่งดังชัดขึ้น บรรยากาศวังเวงจนอดคิดอะไรหลอน ๆ ไม่ได้เหมือนกัน

เราเดินเลาะไปตามอ่างเก็บน้ำ ปลาคราฟหลากสีว่ายเข้ามาริมตลิ่ง ราวกับรู้ว่ามีนักท่องเที่ยวกำลังจะให้อาหาร ก่อนเดินต่อไปยังสะพานเล็ก ๆ ซึ่งมีร้านขายของที่ระลึกและร้านให้เช่าตะเกียง

ผมลองเช่าตะเกียงมาถือเดินเล่นดูบ้าง

ทันทีที่จุดไฟ แสงสีอุ่นจากตะเกียงตัดกับหมอกสีขาวรอบตัวอย่างสวยงาม เดินไปได้สักพัก น้องที่ร้านยังช่วยถ่ายภาพให้ ภาพคนถือตะเกียงยืนอยู่ท่ามกลางหมอกและแสงไฟสลัว ๆ ของหมู่บ้าน ดูแล้วก็เท่ดีครับ

บางทีความสนุกของการเดินทางก็เป็นเรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง

ฤดูฝนของที่นี้ เป็นตัวกำหนด สภาพอากาศ หมอกที่หนา บดบัง พระอาทิตย์ ได้ตลอดทั้งวัน นี้คือปรากฏการณ์ธรรมชาติ ละอองฝน มีทั้งวัน ผสมผสานกับหมอก จนแทบมองอะไรไม่เห็น

และนั่นแหละคือบ้านอีต่องในแบบที่เราอยากเจอ

การมาอีต่องช่วงฤดูฝนต้องเตรียมตัวและตรวจสอบสภาพอากาศให้ดี โดยเฉพาะเส้นทางขึ้นภูเขา หากเจอฝนตกหนักหรือลมแรง การหยุดหรือถอยกลับย่อมดีกว่าฝืนเดินทางต่อ เพราะเส้นทางภูเขามีความเสี่ยงจากดินสไลด์และถนนปิดได้

ทริปนี้เราเลือกใช้เวลาอยู่เพียงบ้านอีต่อง ไม่ได้ออกไปผจญภัยไกลกว่านั้น ทั้งที่บริเวณใกล้เคียงยังมีน้ำตกจ๊อกกระดิ่นและเขาช้างเผือกรออยู่ สำหรับคนที่ต้องการเพิ่มดีกรีความลุย

แต่สำหรับผม แค่ได้นั่งรถผ่านถนนคดเคี้ยวขึ้นภูเขา เดินเล่นท่ามกลางละอองฝนกับสายหมอก สูดอากาศเย็น และถือตะเกียงหายเข้าไปในหมอกยามค่ำ ก็เพียงพอแล้วสำหรับการเดินทางครั้งนี้

บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องรอให้ฟ้าเปิดจึงค่อยออกเดินทางเพราะในวันที่มองไม่เห็นภูเขาไกล ๆ เราอาจได้พบความงดงามอีกแบบ…ที่ซ่อนอยู่ในสายหมอก