บินไกลถึงปลายโลก! “เห็นแก่เที่ยว” พาบุก “ปาตาโกเนีย” ดินแดนธารน้ำแข็งแห่งอเมริกาใต้

แต่การมาครั้งนี้ไม่ได้หยุดอยู่เพียงการยืนชมจากระยะไกล

ผมเลือกเดินเทรลขึ้นไปบนธารน้ำแข็ง ก่อนเริ่มเดิน เจ้าหน้าที่ช่วยติดอุปกรณ์ยึดเกาะน้ำแข็งเข้ากับรองเท้า พร้อมอธิบายวิธีเดินและย้ำว่า ทุกคนต้องเดินตามกันเป็นแถว ห้ามแยกออกนอกเส้นทาง เพราะใต้พื้นน้ำแข็งสีขาวที่ดูแข็งแรง อาจมีรอยแยกหรือโพรงน้ำแข็งซ่อนอยู่ หากพลาดตกลงไป อันตรายกว่าที่สายตามองเห็นมาก

ก้าวแรกบนธารน้ำแข็งจึงมีทั้งความตื่นเต้นและความระมัดระวัง

เสียงรองเท้ากระทบน้ำแข็งดังอยู่ใต้ฝ่าเท้า รอบตัวเต็มไปด้วยผิวน้ำแข็งขรุขระ บางแห่งเป็นสีขาว บางแห่งเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเข้มอย่างน่าประหลาด ยิ่งเดินลึกเข้าไป ได้สัมผัส ความหนาว ของเทือกเขาน้ำแข็ง และผืนน้ำแข็งที่ทอดตัวออกไปจนสุดสายตา

ระหว่างทางเราหยุดพักเป็นช่วง ๆ จนถึงจุดหนึ่ง เจ้าหน้าที่ขุดน้ำแข็งขึ้นมาจากธาร ก่อนกะเทาะเป็นก้อนใส่ลงในแก้วพร้อมเครื่องดื่ม เขาบอกเราว่าน้ำแข็งเหล่านี้เกิดจากการสะสมตัวมายาวนานหลายร้อยปี การยืนดื่มเครื่องดื่มเย็น ๆ กลางธารน้ำแข็งที่ปาตาโกเนียจึงกลายเป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ผมยังจำได้ดีจากการเดินทางครั้งนี้

หลังจากลงจากธารน้ำแข็ง ผมเดินต่อไปตามเส้นทางชมวิวซึ่งสร้างไว้ตามแนวเขา จากตรงนั้นสามารถมองเห็นกำแพงน้ำแข็งของเปริโต โมเรโนได้เต็มสายตา

บางช่วงมีเสียงดังคล้ายฟ้าร้องมาจากมวลน้ำแข็ง ก่อนที่บางส่วนจะแตกออกและถล่มลงสู่ทะเลสาบเบื้องล่าง เป็นภาพที่ต้องอาศัยจังหวะและโชคในการพบเห็น และทำให้รู้ว่า ธารน้ำแข็งที่ดูสงบนิ่งจากระยะไกลนั้น แท้จริงแล้วกำลังเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

ผมเลือกเดินทางมาปาตาโกเนียก่อนเข้าสู่ฤดูร้อนเต็มตัว เพราะค่าใช้จ่ายทั้งตั๋วเครื่องบินและที่พักยังไม่สูงเท่าช่วงไฮซีซัน ข้อแลกเปลี่ยนคืออากาศอาจไม่สมบูรณ์แบบ ฟ้าปิดบ้าง ลมแรงบ้าง และบางวันต้องยอมเปลี่ยนแผนตามธรรมชาติ แต่สำหรับผม นั่นกลับเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางในดินแดนแห่งนี้

จากกรุงเทพฯ ผ่านแฟรงก์เฟิร์ต บัวโนสไอเรส แล้วลงมาอีกหลายพันกิโลเมตรจนถึงเอล กาลาฟาเต เป็นระยะทางที่ไกลพอจะทำให้เกิดคำถามว่า เราเดินทางมาถึงที่นี่เพื่ออะไร

คำตอบของผมเกิดขึ้นตอนที่ยืนอยู่กลางธารน้ำแข็ง มองภูเขาและผืนน้ำแข็งสีฟ้าอยู่รอบตัว

บางสถานที่อาจอยู่ไกลเกินกว่าจะเดินทางมาได้บ่อย ๆ

แต่เพียงครั้งเดียวที่ได้มายืนอยู่ตรงนั้น ก็คุ้มค่ากับระยะทางครึ่งโลกที่เดินทางมา

เขียนโดย: เห็นเเก่เที่ยว